Kwets je me nou bewust? Is het het gevoel van macht waar je zo van geniet, het gevoel dat ik de zwakke ben, je me met gemak kan breken?
Je maakt misbruik van mijn aankondiging lijkt het. Mijn waarschuwing voor mijn staat van zijn. “ Ik zeg het alvast, dan hoef je je niet af te vragen wat er met me is…” Ik hou me aan mijn afspraken. Mijn belofte, jouw wens, aan te geven wanneer ik het leven even slecht trek, hormonaal of niet. Ik hield me aan mijn afspraak, je zat naast me en zweeg, ik accepteerde. Huilde nog wel heel even voor ik alleen in slaap viel maar ook dat hoort erbij overtuigde ik mezelf.
De dag vroeg begonnen met pijn in mijn lichaam, jij nog in een diepe slaap. Ik liet het zo, verwende mezelf met warme drankjes en ontbijt, genoot van de kleine jongens. Die vlagen dat ik me verdrietig, alleen en ziek voel, ik laat het zijn, nee, ik hou me in, nee, ik geef het aan, nee, ik weet het even niet….jawel! Ik bedenk een plan om iets leuks te doen en spreek het uit bij mijn man!
Hij hoort je, zegt ie. Hij zit niet in een bui dat ie zich met mij bezighoudt maar dat geeft niet, of wel? Het is juist vandaag dat ik je zo hard nodig heb, dat was toch de reden waarom ik het moest aankondigen? Zodat je er voor me kon zijn, of was dat zodat jij afstand kon creëren? Ik weet het even niet meer.
Jij sluit je af, het is jij en je laptop, alleen. Na een tijdje voel ik me opstandig worden, ik start een gesprek, je reageert half, ik daag je uit, je zegt niks……..
“Ik ga even naar boven”, zeg ik, mijn frustratie uiten, mediteren, mezelf weer voelen.
Na een tijdje kom ik terug beneden, rustiger, jij fluit, haast overdreven, het doet me pijn. Zag je me nu net niet met tranen in mijn ogen naar boven lopen? Ik vraag zoiets, of je vrolijkheid echt is, je maakt er gebruik van en pakt me, “ Jij maakt ook altijd alles negatief!!” zeg je….
Ik kan haast niet meer slikken, heb hartkloppingen, krampen in mijn buik. Of ik ga nu schreeuwen, huilen, schelden, of ik ga weg, boven liggen, opgevouwen op ons bed, tegen mezelf zeggend dat er door iemand op de wereld van me gehouden wordt, ook als ik me rot, eenzaam, verdrietig en misschien zelfs negatief voel. Ik voel het nu niet maar rationeel gezien moet het zo zijn, echte liefde is toch onvoorwaardelijk? Ik ben ver in mijn gedachten als ik een klap hoor, het luik van het trapgat, ik schrik. Het leek of ik lange tijd ver weg was maar mijn wangen en oren zijn nog nat van mijn tranen. Even ben ik blij dat je er bent maar al snel zie ik in welk gevoel je naar boven bent gekomen, je bent me nu alweer spuugzat. Je begint over details van een geheel, ik kan niet meer…je gaat door en door en door en door…Ik probeer iets opbouwends te zeggen, je breekt het weer af, dat ‘ik eens moest weten wat je moet doorstaan met mij’…..Ik geloof je niet maar je houdt vol, alsof dagen van frustratie deze dag gekozen hebben aan te vallen, juist toen ik aankondigde….
Ik vraag geen warme kruik, geen onderrugmassage of iedere vier uur aspirine, geen kopjes thee, chocola of begrip voor wat mijn vrouwelijke hormonen allemaal met me doen. Ik vraag alleen dat je me ziet en van me houdt, juist deze ene dag van de maand. Vertel me je ongezouten mening, harde waarheden, scheld me uit, duw me weg, iedere andere dag, maar alsjeblieft niet op deze dag waar ik je van tevoren voor waarschuwde. Zeg geen lelijke dingen over me, hou me op afstand als je wilt, doe je best om vrolijk te blijven maar ik smeek je,geen spreekwoordelijke klappen in mijn gezicht of stompen in mijn maag, spaar me, zodat ik voel, er wordt ook vandaag onvoorwaardelijk van me gehouden.